Po raz trzeci

– Po raz pierwszy, po raz drugi, po raz trzeci! Sprzedane! – stukot młotka obudził Człowieka, który, zapatrzony dotąd w ścianę, zdawał się nie widzieć, co dzieje się dookoła. Wraz z przebudzeniem pojawiła się Pogarda i Litość dla tego, który właśnie został sprzedany. Czytaj dalej

Reklamy

Durne echo

Była czarodziejką. Moc miała niebywałą, Człowiek musiał, niechętnie co prawda, ale jednak to przyznać. Nie pochodziła jednak z rodziny kolorowych, ani nawet tych zielonych wróżek, które z perłowymi skrzydłami jak u ważki, otulone zapachem konwalii, miękko kolorują, swoimi kredkowymi różdżkami, świat. Ona była… przezroczysta. Była pusta. Posiadała groźną moc odbierania. Czytaj dalej

Bezdotyk

Wydawało mu się, że zazwyczaj skutecznie wypierał jej istnienie. Jak nieużywany mebel, zasłaniał ją ciężkim prześcieradłem purpurowego stresu, pośpiechu i priorytetów. Tysiące naglących spraw stanowiło wspaniały kamuflaż, który krył lepiej, niż najdroższy fluid od Diora. Czasem, dla pewności, dodatkowo obficie pudrował ją potokiem hucznych słów. Czytaj dalej

Życie źle skrojone

Było mu niewygodnie. Coś go uwierało. Teraz nie miał już wątpliwości. Wcześniej jakoś sobie nie ufał. Wszyscy mówili, że jest dobrze. Że w głowie mu się poprzewracało. Że leży jak ulał. Że doceniać nie potrafi. A jego szczypało. Coś ciągnęło boleśnie. Dyskomfort był coraz bardziej nie do zniesienia. Czytaj dalej

Czas na Ciszę

Zamknął muzyce usta zdecydowanym i bezdyskusyjnym przekręceniem pokrętła. Poprawił krawat i wyprasowaną białą koszulę. Ostatnie spojrzenie w lustro i już mógł podejść do drzwi. Nie dzwoniła. Nie pukała. Mimo to wiedział, ze już tam jest. Nacisnął klamkę, otworzył drzwi szeroko. Nawet one zamilkły, mimo że zwykle drwiącym skrzypieniem komentowały każdego gościa ośmielającego się przekroczyć próg jego domu. Czytaj dalej

Wskrzeszanie nieboszczyka

Nie, na ogół nie wyglądała zbyt mądrze. Podstępnie czaiła się za każdym przedmiotem, na który Człowiek spojrzał. Czasem za nieobecnością przedmiotu. Wyginała się, pokazywała język, nieraz chowała, ale tylko po to, by wyskoczyć znienacka i rzucić się na Człowieka ze wzmożoną siłą. Najbardziej lubiła spędzać z nim długie samotne wieczory. Wychodziła z niej wówczas romantyczna dusza: świece, muzyka, dokładnie wiedziała jakie pomysły wyszeptać Człowiekowi na ucho. Czytaj dalej

Milion pajęczynowych drobinek

Człowiek był zatroskany. I to całkiem mocno. Zmarszczył czoło, zadumał się. Czułość pojawiła się natychmiast. Wspólnie przytulili Drugiego Człowieka, który przyszedł szukać otuchy. Człowiek rozumiał i współczuł. Z całych sił pragnął pomóc i ulżyć mu w cierpieniu. Widział jego bezradne oczy, doskwierającą samotność, nieproszony chłód, który mroził bicie serca. Pragnął podzielić się ciepłem, bliskością, Nie oceniał. Nie odrzucał. Nie gardził. Ofiarował mu swoją Czułość autentycznie i bez wahania. Czytaj dalej